Chodź...

Vera

24.09.2014 • O szczęściu

Została nam mała nić byle kropla wielkie tchnienie z pustki do nieodgadnionego odwieczna budowla istota i czas.. Bez imion nie ma pytań tylko biała zimna mgła w miodowej chmurze ciepło otulone słońce.. Zziębnięty umysł czeka na cud.. W ciemności przyczajony człowiek księżyc bez maski dnia drżąca łza na końcu linii światła jesteś obok taki sam.. Cichy głos mała myśl czuły szept .. zaraz noc.. Chodź..

14 9

106 odsłon

Komentarze (9)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

sebo1944 11 lat temu

Bliskie i odległe jednocześnie...

Vera 11 lat temu

Dziękuję Sebo;) Sądzę, że życie to mieszanina paradoksów..Odległe może czasem znaczyć bliskie,a bliskie może być tak naprawdę odległe.. Nigdy nie wiadomo co jest dotykalne i prawdziwe a co jest złudzeniem. A i czasem złudzenia okazują się prawdziwe.. Gdy dojrzeją, po czasie.. Pozdrawiam!

sebo1944 11 lat temu

:-)

zyga66 11 lat temu

...pierwsza strofa, trochę zgrzyta, trochę za dużo fraz...poza tym fajny nastrój na końcu wiersza ;)...pozdrawiam :)

ryty 11 lat temu

śliczny .

kaja-maja 11 lat temu

mała nić' babiego lata,wielkim tchnieniem po czasie i na czas w:):)

Helen 11 lat temu

Witam Vercia:)))) ciekawy i klimatyczny...mmm zakończenie miód:)

DARTANIAN 110 11 lat temu

Zakończeniem tak fajnie przyśpieszasz Cichy głos
mała myśl
czuły szept ..

zaraz noc..

Chodź.. właśnie ono najbardziej mi się podoba
Pozdr

Vera 11 lat temu

Dziękuję moi drodzy :) :) zastanawiam się jak wielu jest obok ludzi takich jak my, których prawdziwe ja odsłania się tylko po zachodzie słońca? W ciągu dnia ich kruche, nadwerężone serca mogłyby zostać do końca potłuczone, więc czekają.. do wieczora.. by w bezpiecznym blasku księżyca wyjść na moment z więzienia samotności.. :) Pozdrawiam !