Ślady stóp

Vera

19.06.2014 • Miłosne

Chciałabym popłynąć na boso poczuć Twoją dłoń na policzkach zachłysnąć się znów minionym Ludzie jak rzeki nie znają nigdy miejsca swojego odpływu budują niezatapialne wierzą w ocean Nagły sztorm zmywa ślady stóp Chciałabym biec dalej iść pod prąd przeistoczyć zadumę i ciało wyzwolić ogień z pustki czekania Rwać całe i pełne kiście wtapiać się w tłum podobnych sobie istot bezimiennych żeglarzy donikąd W głębi wody daremnie szukać rysów Twojej twarzy Czarną nocą chwytać znikające kręgi nad człowieczych marzeń ..

7 7

108 odsłon

Komentarze (7)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

zyga66 12 lat temu

oj tak Vera, całymi garściami brać to życie...taki intensywny :))

Vera 12 lat temu

Witaj Zyga;) Achh ostatnio mam wielkiego smaka na życie.. Marazm codzienności koszmarnie mnie zmęczył :) chciałabym popłynąć wreszcie i poczuć krew w żyłach ;))Sądzę, że każdy tego potrzebuje do oddychania.Pozdrawiam

Mario Sz 12 lat temu

Chciałbym pojąć - bohaterka wskoczyła do wody i zostawia znikające kręgi brnąc na dno? podoba mi się

Vera 12 lat temu

Jesteś blisko Mario ;)) dno mogłoby być także przejściem do innego wymiaru marzeń. Boo to co nas otacza zdaje się być tylko rzeczywistością ale czasem to niedotykalne może być bardziej prawdziwe. I tym zagadkowym akcentem.. :D Dziękuję i pozdrawiam ciepło!

Muminoslaw 12 lat temu

Ech, no proszę, a myślałem, że takie myśli z wiekiem mijają na rzecz pragmatycznej codzienności... Wychodzi na to, ze moje wierszowe marudzenie i liryczna tęksnota prędko się nie skończą ;)

Vera 12 lat temu

Muminosławie :D dziękuję! Tak właśnie jest.. trzeba marudzić i tęsknić, dumać i budzić refleksje, bo inaczej nasze życie jest tylko przeżuwaniem dni, a przecież chodzi o coś znacznie więcej...Pozdrawiam ciepło ;)