Przejdź do treści

Uśpienie

Egzystencjalne
Na rzęsach stanęłam dziś niespokojnie łzy gonią wstecz wyrywają mi się z drżących dłoni obrazy niewidomej dotykałam jeszcze wczoraj Twoją twarz Niemy Czas nie potrafi już zawrócić Zerwane mosty łączą się zmęczonymi ramionami wilki jak ludzie ludzie jak wilki księżyc wciąż zbiera z mozołem śmierć W niebie jest już za ciasno pozostał cień oszukanego spojrzenia Kiedy spadnie ostatnia kropla złudzenia Tobą lekko uśpiona spokojnie Zamknę oczy..
80 odsłon

Komentarze (9)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

jaropasztii 12 lat temu
super +:).Pozdrawiam:)
Vera 12 lat temu
Dziękuję :)) i wzajemnie !!!!
Mario Sz 12 lat temu
Bravo i nawet w stresie potrafisz bardzo ładnie pisać
Vera 12 lat temu
Dziękuję :) Mario :))
DARTANIAN 110 12 lat temu
Zgadzam się z Mario Sz
Pozdr:-)
Helen 12 lat temu
hipnotyzujący wiersz...:) jest moc:)
Vera 12 lat temu
Dzięki Helenko;) to moje wspomnienie z daaaawnych lat :) nigdy już nie spełnione ... Odświeżyłam emocje ;)
K
kaja-maja 12 lat temu
swoje łzy dławią obrazy niewidomej,bo ten co nie widzi łez nie ma,w ciele tylko dusza krzyczy,jak w niebie tyle miejsca,a na ziemi się człowiek głubi ze złudzenia w:):)
K
kaja-maja 12 lat temu
wielka sztuka stanąć na rzęsach a nie na swoich nogach,chyba iż ma się je pajęczyną w:)
4 online

Menu

Dodaj wiersz

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać wiersz.

Dodaj wiersz
Twoje konto
Shoutbox
0 online
Zaloguj sie aby pisac w shoutboxie