Senne widziadła część ostatnia

Cześć ostatnia Na wieki oddana Śliną naznaczona Skona w ramionach Jego umiłowana Miłość ma Wyje do rana Aż noc rozdziera Przeraźliwa udręka Pana mojego Na wieki mi przeznaczonego Niech miłość trwa Bólem napiętnowana We łzach utopiona Ale czysta i głęboka Szczera i nieskończona W czeluściach nocy Swe ciepło roztoczy I będzie wieczna On i ona Wampir i jemu przeznaczona On już wyjścia nie ma Gdyż ona Luksusem otoczona Do lenistwa przyzwyczajona Nie puści go ani za dnia Ani do zmierzchania Chciał to ma A z miłości głębokiej Owoce dojrzały Larfy światło ujrzały Rozkwitły za dnia Zrzuciły kokony Wraz z nimi zasłony Dobrego zachowania Przyzwoitości Oddania I teraz wampir dopiero ma Pasożyty do końca życia Będą ssać ile się da Aż z wampira zostanie jedynie namiastka Nawet nie motyl czy ćma Tylko marna owocówka Krwi pozbawiony Z soków wyciśnięty Do słońca będzie zwrócony Kołkiem drewnianym dźgnięty Lecz co doznał od nich wszystkich Ukoi cierpienie, Przyniesie uśmiech nieskończone spełnienie Dozgonne poświęcenie Dla nich wszystko O nie walczył, o nich śnił, O nie płacząc prosił Łzami policzki rosił Aż się spełniło i je uzależniło Od dobra i wygody Łatwości i swobody Wampir zrezygnowany Przez nie wykorzystany Ślepo oddany W nich rozkochany Miłości jego życia Warte zgnicia By dojrzewać i kochać Bez końca. Prawda? Miłości nasza. Również motyl i ćma Zwabione wonią dobroci Zaczerpną z Ciebie tyci. W kawałkach podzielony W przyszłość przeniesiony Na zawsze zapamiętany Miłością obdarzony. Czy to dalej nocne widziadła? Czy sen ciągle się śni? Czy jestem skończony Mając tyle zła Pod postacią kobiecego piękna? To ona, od zawsze wymarzona, najukochańsza, Najmniej winna, skażona Warta miliona zła A cała ta reszta Może to nocne widziadła? Nadzieja powraca Może wszystkie one Zostaną w dobre zmienione A dusza ma Spokoju zazna.