I wyszedł przed publikę mały człowiek. By być większym drabinkę mu dali. I pluje jadem wszem i wobec. Opluci wszyscy co blisko i daleko stali. I myśli mały człowiek. Że wielkim mężem jest stanu. Myśli, że księżyc jest jego. A to tylko zakompleksiony truteń. Nasłuchał się pierdół w młodych latach. Wyuczył w „dobrych” komunistycznych ławach. I teraz próbuje zaszczepić nam to znowu. Coś o czym zapomnieliśmy, dzięki Bogu. Jednak tęsknota jest bardzo silna. W narodzie upodlonym przez lata niewoli. Za silną ręką. Za Panem i katem. Niech oni wymrą a razem z nimi i karzeł. Może wtedy, stanie się normalność. Spojrzymy na siebie, choć ciut przychylniej. Nie będzie cudu od razu. Ale mam nadzieję, że będzie inaczej.