abcdefghijk...

ukształtowany w osobowości własnych potrzeb idę nad rzekę moich myśli puszczam wodzę i płynę od czasu do czasu natłok sprawia że nic nie dociera do głosu sumienia rozwala się budowla zbudowana przez własne ego podziwiana i doceniana przez innych staje się monumentem skamieniałym bez odczuć na zewnętrzne spojrzenia i głosy głowa w chmurach i ludzie pod nogami się plączą czemu się plączą i czego chcą ode mnie czego chcą od siebie nie wiedzą za dużo wyborów i za dużo myśli żeby odnaleźć szczyt i piaskownice swojej duszy za poważni ludzie na to co się dzieje będą zmieniali dżinsy na kanty, adidasy na pantofle bo wiek wymaga ogłady i ogólnej prezencji a jak to jest że potem w duchu myślą że to głupie wyzywają samych siebie do lustra gorycz w butach, wstyd w paczce szlugów niezrozumienie w uszach,niepewność w szafie wszystkie gady w szufladzie to wiersze ich gryzą własne nie lustrzane odbicie na kartce siebie dzień za dniem tusz plami palce na gębie dłonie odciśnięte od zwykłego zamartwiania się