Avatar

wysnuty z pragnień utajonych niezrealizowanych marzeń wyabstrahowany z rzeczywistości próbuje żyć jak człowiek wirtualne kłebowisko emocji na piaskowej wydmie nietrwały jak neutrino skupia się w atomy by z nich skleić myślacą protezę z popiołów zrobiona błyszcząca farba zlepek formatów przypadkowo zbieżnych słów zebranych po drodze rozniecony ogień za szybą bezpieczeństwa grzeje tylko światłem co prawdą było jest tylko nieużywaną wersją profil bez oblicza zarys głowy porusza się pewnie jak para wypożyczonych butów coraz bardziej uwiera a przeciez nie ma wiele ważniejszych powodów by pójść boso z obawy o stopy tkwi jednak w niedopasowanej formie czy wyrwie się jeszcze tego nie wiemy jednak avatar sam w sobie jest uzależniony od źródła energii czy z niego na nowo narodzi się człowiek trzeba zbić szybę *tytuł filmu J.Camerona