Czyż nie dobija się koni - moje fascynacje

życie jak maraton tańca przystępujesz do niego by cos w nim wygrać dobierasz partnera o może odwrotnie wytrwać utrzymać się w tańcu zmęczenie oddala muzykę już nie myślicie o niej mijają godziny dni lata okrągła scena jakby była areną trochę jak gladiatorzy ongiś kto wytrwa ten wygra ale czy mu żyć pozwolą jury niczym w loży cesarskiej persony na ich łasce jesteście pozwolą utrzymać się na niej ruchy coraz wolniejsze umiera taniec na scenie juz tylko przeżyć ona upada dżwigasz ją nic tu nie pomoże palec w dół skierowany z loży schodzicie już nie chce się żyć wciska do rąk pistolet czyż nie dobija się koni które padają koni się już nie leczy nie są w stanie potem tańczyć nie są w stanie dalej tanczyć huk wystrzału przerywa ciszę jak mizerykordia gardło akt łaski wobec konia który już nie może tanczyć