leśny mój zakątek

okiem ciemnym mruga do mnie ziemia jeziora czarna tafla jak wielka luneta odbija światła wielkiego wozu ciemne lasu brwi marszczy nocny wiatr pod rzęsami tataraku już gody się zaczęły wędrują wiosenne nań żabie włóczęgi noc aksamitna prawie dotyka ciemnego grzebienia lasu na nocnym niebie tuż nad lasem wisi wesoły księżyc i się uśmiecha na te wiosenne harce nad drogą po lewej krzyż południa stanął rozstaje oświetlając i tak się ta nocna scena już niedługo zbudzi wschód wybieli nowe brzozy śpiące jeszcze w pąkach odsłoni leśne wzgórza zawilcem obsypane tylko to oko ciągle do mnie mruga zalotna bestia mówię wam ale jak już weżnie w swe władanie to z żądną inną ziemią nie chce się podzielić