Przyjaciel

zobaczyłem go przed drzwiami wzrok wbity w przestrzeń jakby ciągle czekał taki mały kłębek smutku ze śladami złych zdarzeń ludzie wchodzili wychodzili a on trwał jak skała wbity wzrok szukający kogoś wyciągnąłem dłoń spojrzał i odszedł jakby się bał zdradzić chociaż jego zdradzono mały przyjaciel kłębek tęsknoty porzucony na pastwę obcego świata wyrwany z domu gdzie wiernie żył i te oczy... bo wiecie dlaczego przy rozstaniu on rozpacz ma w oczach bo zawsze rozstaje się na wieczność oddałem mu śniadanie chcąc nie chcąc zjadł i mówię chodż Stary co to będziesz tkwił podszedł polizał ogonem tak powiedział i już ze mną jest