Świątynie nadziei

malutkie czasem pelne wyschniętych łez ze śladami bólu wśród niebieskich aniołów toczą swoje dni z zaciśniętą kurczowo przytulanką małe i wielkie zarazem w ciszy swojego sanktuarium sterylnej zamkniętej maseczką kolorowe freski sal jakby zastąpić miały kwiaty oplecione wężami kroplówek tłoczących życie widzieliście kiedyś te oczy z roszerzonymi jamami źrenic czekają ciągle wypatrują modlitewnie nadziei czepiając się jej jak życia tym którym się wydaje że ją zgubili mówię spójrzcie w te oczy odwiedźcie białą świątynię ile w niej jest siły na przekór wszystkiemu pochylcie się nad tym co jest jej istotą poczujcie jej spojrzenie lekko smutne ale zarazem z cichym uśmiechem nigdzie jej tyle nie znajdziecie płyną po niebie niebieskie baloniki każdy niesie prośbę jedną i tę samą może jutro będzie lepiej może już jutro wrócę do mamy