deszczowa kobieta

żonie pod strugami deszczu mokniemy oboje ja nie jestem z cukru o ciebie się boję boję się że z deszczem odpłyniesz w nieznane zamienisz się w krople i znikniesz na amen boję się że w rzekę zamienisz się bystrą staniesz się potokiem lub mgiełką srebrzystą a ja będę echa wypytywał w górach gdzie jest moja nimfa gdzie moja zazula będę pytał morza i mew skrzydłobiałych czy ciebie nie znają czy cię nie widziały a kiedy na niebie pojawi się tęcza pójdę szukać w chmurach nie zbraknie mi męstwa więc następnym razem proszę cię kochanie weź jakiś ortalion nim burza nastanie oddałem ci kurtkę i teraz w gorączce maczam pióro a myśli maligna mi plącze nie chcę by z obawy serce mi stanęło wolę mieć cię w ręku niż za mgły flanelą a więc moja droga nie rozpłyń się proszę noś zawsze parasol i suche kalosze