jesienne smutki

można zobaczyć tęczę przez łzy lecz jak wskrzesić motyle ożywić kwiaty zebrać rozwiane marzenia i zbudować zamek za oknem niebo bez gwiazd po szybach spływa melancholia gdy zieleń daje nadzieję szarość ją odbiera czy warto toczyć kamień który przytłoczy miłość której nie rozumiem niczym żagiel pcha do przodu a przecież dalej mgła a za nią - czy już nie będą więdły bzy może kałuże i nagie drzewa sprawiają że myśli nie mogą oderwać się od ziemi może to tylko ten wieczór a potem powróci słońce