kiedyś

gdy moje serce ogarnie cisza a smutny uśmiech przywita śmierć w geście przyjaźni wiersz jej napiszę ostatni słońcem pachnący wers wspomnę o zbożach cicho szumiących o ptakach których radosny śpiew budzi poranek rosą błyszczący rozprasza troski i tłumi gniew o purpurowych letnich zachodach tonących w sercu bezkresnych mórz i o cudownych złocistych wschodach kolorach tęczy i dzikich róż o pocałunkach które poznałem i o tych których nie będę znał leśnych ostępach które kochałem i tańcu nagich splecionych ciał spojrzę jej w oczy i powiem cicho jak bardzo bardzo odchodzić żal lecz ruszę w drogę takie jest życie ulotne niczym motyli czar