konfrontacja z natuirą

fale atakują brzeg niczym intruza który śmiał stanąć na ich drodze neptun okazuje swoją potęgę pewnie któraś z syren zdradziła go z marynarzem pod pręgierzem wichru i deszczu chłostany słonym gniewem ponoszę karę za beztroskę pogoda jak kobieta spienione grzywacze szarpią kutry niczym lwy rycząc wspinają się na burty pragnąc pochłonąć zdobycz zielony potwór z białą grzywą piękny i groźny hipnotyzuje swoim urokiem i potęgą jestem kruchą muszlą ziarenkiem piasku nagle zapada cisza bóg morza zburzywszy zamki z piasku pogrążył się w zamyśleniu zmarszczki pokrywające czoło spływają łagodnie do moich stóp burza minęła ciepła bryza niesie radosny krzyk mew załamujące się promienie słońca błyszczą jak klejnoty w zielonobłękitnej wodzie tylko sny bywają tak piękne