na równi pochyłej

tyle słów tyle uczuć tyle wierszy napisanych powalone wichrem drzewo jak wydarta z serca miłość już owoców nie urodzi nie zdobędziesz nieba siłą słowa w niepamięci spłoną rzekę uczuć skują lody zżółknie papier zbledną rymy uczuciami nocą tkane pozostaną tylko rany solą gniewu posypane