naczynie

jestem niczym źródło z którego wypływa słowo wysłane przez wenę z błyszczących gwiazd naczyniem wypełnianym natchnieniem przez kapryśną muzę związanym przymierzem myśli i pióra czasem widzę ją we śnie jak tka na krosnach kolorowe wersy splatając w warkocze jak maluje tęczę a z pędzla cicho niczym motyle spływają magiczne wiersze gdzie mieszka nie wiem może na wenus wszak jest ulotna nieodgadniona jest duchem lasu słońcem i deszczem miłosną nocą i zdrady cieniem jest snem z którego budzę się nocą by złapać ducha srebrnych promieni