pragnienia i emocje

żonie pragnę miłości ciepłej jak poranek budzący lipcowym roześmianym słońcem niewinnej jak dziecko światem nieskażone goniące motyle po bezkresnej łące pragnę miłości głębokiej jak morze jak ono szalonej w sztormie namiętności niosącej w przypływie perły i bursztyny w odpływie tęsknotę i łzy samotności pragnę miłości na miarę wulkanu co nawet w uśpieniu kipi emocjami w erupcji jak krater noc rozświetlającej złocistym płomieniem pomiędzy wstrząsami pragnę miłości skrojonej na miarę planety co w piersi pulsuje gorąco miłości nieziemskiej dzikiej zakazanej pragnę byś dotknęła mnie kosmiczną mocą wiem że mi odpowiesz że to wszystko było że to wszystko ciągle ciągle się powtarza lecz każda godzina jest inną historią a ja pragnę znowu iść dziś do ołtarza