rozmowa z czasem

dokąd tak śpieszysz nie zamieniaj słodkich chwil w przemijanie pozwól nacieszyć się głębią chabrowych oczu płonącą obietnicą dzikich rozkoszy wczytać się w usta nabrzmiałe pożądaniem odgadnąć prośby zawarte w drżeniu w opuszkach palców zakodować ich kształt miękkość wilgoć zrozumieć mowę skóry zapisaną w jej smaku nakarmić zmysły zapachem namiętności zanurzyć się w gorącym łonie by umrzeć i odrodzić się na nowo więc nie goń - proszę bądź choć raz człowiekiem