stara grusza

to ona była dla mnie ostoją przytulając się do pomarszczonej skóry wypłakiwałem chłopięce smutki opowiadałem o marzeniach tęsknotach pierwszych miłościach i rozczarowaniach dzisiaj już nie ma starej powiernicy kłócących się szpaków wojowniczo trzepocących skrzydłami os walczących o gruszki zielonej bezpiecznej przystani tylko zimne ściany nasączone obojętnością szafy pełne niechcianych wspomnień stół przy którym samotna kolacja wydaje się być tą ostatnią jedynie twój obraz wywołuje uśmiech kalendarz zapowiada wiosnę skrzydła motyli zapach konwali bocianie gniazda wypełnione klekotem ostatnia nie przyniosła mi szczęścia zgasiła nadzieję zanim zdążyła rozkwitnąć ale serce jakby nie pamiętało trzepocze się w piersi jak te szpaki zamykam powieki i widzę zamglone oczy mówiące weź mnie i spraw bym na nowo pokochała życie więc poddam się wiośnie niech prowadzi tam gdzie srebrny jednorożec wyciąga róg bym dotknął nadchodzącego szczęścia