bliżej nieba

dziurawy asfalt niczym stary przyjaciel odlicza ciche kroki czując ciężar smutnego serca wciąż zmierzam na północ chociaż myśli biegną na południe ciągle jesteś tęsknotą pamiętasz gołębie opowiadałem o nich straciły rodziców wykarmiłem je jak matka ustami podając pokarm już jako dorosłe siadały na moim ramieniu dopominając się ziarna chciałbym jak te ptaki wzbić się w powietrze przysiąść na twoim ramieniu spijając z warg esencję życia kiedyś wzlecimy razem uwijemy gniazdo wieczorami - będziemy podziwiać wielki wóz - towarzysza moich samotnych wędrówek odnajdziemy gwiazdę nie tę zazdrosną co skryła się przed naszymi pocałunkami ale ciepłą przyjazną którą będziemy witali uśmiechem wiosna - to ona sprawi że dla nas zakwitną kwiaty a wschody i zachody zamieszkają w naszych splecionych dłoniach