wiersz z kropel deszczu

żonie ach nie tak dawno była wiosna i młodym życiem pachniał świat drzewa rodziły drobne liście a nam ubyło trochę lat a teraz jesień wkracza dumnie zmienną naturą karmiąc nas najpierw zaświeci złotem w oczy później szarości ześle czas dni coraz krótsze i zimniejsze i co niektórym w kościach rwie trzeba do pieca się przytulić i melancholii otrzeć łzę ale najlepiej jest we dwoje gdy deszcz melodie rzewne gra spleść czule swojskie ciepłe dłonie jesień wszak także urok ma niech wspomnieniami zawiruje bukietem marzeń zauroczy a my jak w starym niemym kinie będziemy patrzeć sobie w oczy nic że kałuże parasole że w mokrym gnieździe kwili ptak gdy w naszych sercach ciągle kwitnie miłość jak róży piękny kwiat