za głosem serca

zaświeć gwiazdo wskaż nam drogę do stajenki pośród pól gdzie maleńki niczym okruch rodzi się nieziemski król właśnie oczy już otworzył spojrzał na cudowny świat i zrozumiał że w nim tylko wiary i nadziei brak podjął dzieło ojca swego zasiał ziarno zrosił krwią teraz od nas już zależy jaki z tego będzie plon wciąż powraca tu co roku i odchodzi też co rok niosąc w sercu płomień wiary by rozproszyć gęsty mrok w bólu perła urodzona z bólem też pożegna świat może w ten magiczny wieczór czas już spojrzeć prawdzie w twarz każdy z nas ma przecież serce a w nim dobro - może śpi albo czeka tuż na progu szepcząc cicho - otwórz drzwi