kamień na dnie

w bystrej rzece na jej dnie spoczywa kamień woda obmywa go nadaje kształt każdy kto próbuje wydostać go na powierzchnię nie potrafi zanurzyć się do dna zbyt głęboko mimo że woda czysta jak szkło serce zbyt twarde bije mimo że martwe jak morze słona łza na koszuli opada wsiąka pozostawia biały ślad czekać aż woda opadnie trzeba czekać wiele lat ona zapomni o chłopcu sprzed laty po drodze kamieni dużo nie mogąc sięgnąć dna konam w bezkresie sam na sam otacza mnie niepokój w górze ptaki swobodne jak niegdyś sny których nie pojmuję