peron

da się wyczuć zapach nieba gdy jesteś blisko błękitem w oczach dym nad miastem dusi jak zmartwienia depresja nie wybieram uciekam myślami w przestrzeń wzbijam się ponad głowy chowam się pod kocem zimne słowa mrożą sumienia idę skulony bezsilny beznadziejny dzień kończy bieg na peronie ja i ty obok mówimy tym samym językiem gdyby nie ty odszedłbym jak najdalej mam dość tego miasta tej wioski zwijamy zabawki by nie zbłądzić wśród pajęczyn haczyki na każdym kroku za rogiem stoję nie wychylam sie po co nie ma sensu