zagubiony czas

kwiecień plecień poprzeplata duch silniejszy niż materia cała zmarł papież serce moje umarło razem z nim Dawidowi podczas poligonu rozdwoiła się jaźń tak blisko byłem celu życie mnie odmieniło skończył się czas 29 lat to nie wyrok metamorfoza dziwny głos i myśli skłębione zasłony w dłoni pękła żyłka nie wytrzymałem cienie w mroku światło zgasło drobna iskra w popielniku zdziwiony zdziwaczały świat mój cały ludzie drepczą mi po piętach losowa udręka nikt mnie nie oszczędza blady wystraszony schylam się nad grobem byłem ogromny jestem mały słowa pochowałem