W ZAUŁKU GORZKIEJ PRAWDY

kasjana

29.03.2011 • O życiu

ukradkiem przemykając z pokoju do pokoju życie pomalowało jej włosy na biało czas przysiadłszy cicho w kąciku z przymkniętymi powiekami wsłuchuje się w ton słowiczego głosu który barwą się wdziera w szczeliny podłogi w zaułkach gorzkiej prawdy migdałowe powieki szukają jeszcze straconego blasku gdy rozlicza się z Bogiem z pór roku ostatkiem sił w szklanych ekranach wyszukując dreszczu emocji po którym zostało mgliste spojrzenie wciąż jednak słońce liczy wystające żebra a wiatr tak samo wieje w oczy choć na rzęsach zawisła już dusza oby wiatr nie zdmuchnął jej jak dmuchawca

9 6

94 odsłon

Tagi: #miłość #życie #smutne #przyjaźń

Komentarze (6)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

Gryf88 15 lat temu

smutne lecz przemijanie zawsze nam towarzyszy. plus

copelza 15 lat temu

witaj:) w realu taki nastrój mam na porządku dziennym. tutaj preferuję humoreski. ładne to, przemyślane, tylko cyferki w cv się przestawiły:) a i awatar sprzed półwiecza:) czekam na następny :)

JKZ007 15 lat temu

Dla mnie jest w tym tekście to coś. Zmieniłbym zakończenie tzn. ostatni wers nie zdmuchnął jej jak dmuchawiec. Coś mi nie pasuje jak czytam , ale oczywiście docenka.

artpla 15 lat temu

a mnie się podoba wiatr dla wszystkich taki sam...

JKZ007 15 lat temu

Nie zdmuchnął jej jak dmuchawca -to chyba ot mi chodziło, ale nie przynudzam.

Spoks 15 lat temu

Nie pomoże samo uciekanie z pokoju do pokoju.Na czas i tak nie ma mocnych!A to oznacza tyle co dać się zapędzić przez życie w kozi róg.;;Wiersz dość ciekawy.Taki sytuacyjno- opisowy.Podoba mi się szczególnie zakończenie;...wciąż jednak słońce liczy wystające żebraa wiatr tak samo wieje w oczychoć na rzęsach zawisła już duszaoby wiatr nie zdmuchnął jej jak dmuchawca:)

W ZAUŁKU GORZKIEJ PRAWDY

Komentarze (6)

Menu

Dodaj wiersz