Stopienie z pomnikiem

U zmierzchu życia Na ogół nie wychodzi się z ukrycia Okrycie da pomarszczona szata Okrycie da leciwa, poszarzała poświata Niepamięć nie pozwala wychodzić do ludzi I nawet za późno już , żeby się łudzić Pozostaje już tylko zasypiać i się budzić Od jednej doby trwać do następnej doby Migania jak błyski - to różne osoby I bliskie, i obce Tak, to manowce Labirynt twarzy, labirynt głosów Burza bodźców, pomieszanie losów I zdziwienie Zapomnienie Rozkwita od świtu na nowo amnezja Jak kwiat ten... podpowiedz, właśnie jak frezja! Wyruszyć przed siebie gdy ciało zaboli Wyruszyć w bezkresy, dokładnie, powoli Położyć się, gdy zaboli dusza Znowu wstać trzeba, trzeba się poruszać Niepamięć tez czasem wypycha z ukrycia Boję się jak będzie wyglądał zmierzch mojego życia. 04.03.2013.