Kieszeń

Skarb kieszeń mą wypełnia nieszczelnie Bym poczuł ruch swobodny jego gdy idę Po następny by drugą zapełnić i spełnić Obietnice trzeciej że czwartą nasycę Coraz ciężej lecz śmielej by w końcu Ujrzeć jej piękno pełnej przy mnie Niezmiernie się cieszę bo mam ich więcej A każda następnej zazdrości przestrzeni Braku Jednostajność mej żądzy co tli się od dawna Nadaje kieszeniom imiona i sensy By nie zmieniać ubrań bojąc się o cenny Skarb tejże fortuny co kwadrat obraca ciężko I niestety me oczy nie widzą już tego Iż każdej kieszeni końcem jest dziura