Pani jaźni

Pęka w szwach chcąc zmienić nić Tak złudnie podlewa ten grunt bagnisty Na zachodzie czeka na słońce Jedynie nie mogąc móc i bijąc się z sobą Koloruje szarość czernią postarzałą Wykonuje całość choć rozpada się zbyt śmiało Niezmiernie uśmiecha się do buntu Głaszcze głodnego potwora po zębach Dojrzałość traktuje jak przymus Dba o dźwięki w hałaśliwym turkocie Ogląda stare fotografie retuszując je wyobraźnią Wchodzi do pomieszczeń pełnych duchoty Zmienia się w kamień by z mchem się połączyć Wiecznie czuwać nad sekundami lat Perspektywicznie cierpiąc i błogo śpiewając Co usłyszy czas a umilknie nigdy