obłok

usłana pod witrażem naiwność dzika przychylność głaszcze rozsądek otwarte bramy przestrzeni bezwzględnej do miasta skarg upojonych stróżów przenikam przez luki własnego ciała lecę do ostatniej względem poprzedniej nie widzę kołyski pod sufitem sufit ozdabiam oddechem obłok uśmiecha się do mnie ma w tym swój interes