list do mnie(grafomanki)

Już nikt z Tobą nie chce się spotykać gdzie się pojawisz cisza krąg zamyka katujesz wszystkich swoimi wierszami choć oni nie chcą słuchać godzinami. Jak mnie zaprosisz do swojego domu, jeszcze w progu stoję a ty już planujesz wyciągasz z kieszeni w z torebki wygrzebiesz a jak mało to i w komputerze znajdziesz. Kiedyś przyniosłem pysznej nalewki podstępnie upić ciebie chciałem byś o swoich katorżnikach zapomniała wypiliśmy na łebka –głupio się przyznawać Wtedy dopiero zaczęłaś nadawać ziewałem ,uciekałam w nocy zakamarki aż wreszcie usnąłem a ty, co robiłaś? bełkocząc do ucha wiersze mi szeptałaś Już przez sen zaczynasz klepać rymowanki piszesz na okrągło jakieś dyrdymały komu służą słowa które smutek zrodził? I bez twoich wierszy płacze już świat cały Dla dobra ogółu zrób coś przydatnego dla tych co bez chleba ,a później żyją umierając na ciele bez ducha w ich poezję - postaraj się wsłuchać Ja do twych progów zachodzić się boję bo nie mnie chcesz ugościć ale wiersze swoje. Przez twoją poezję w pustyni zostaniesz ze stosami wierszy w cieniu ciszy swojej.