podobni

mkc47

02.12.2012 • Przemijanie

ten wiatr jest jak człowiek długo stoi przed drzwiami wypełnia szeptem płuca oczy chybotliwym płomieniem świecy jest bratem oceanów w szantach zamienia nuty milknie na odległych plażach zakopany z piaskiem w rogatej muszli ten wiatr jest jak człowiek gdy westchnie ostatni raz obok kamienia na polu ustawi z przygarbionej gruszy samotny krzyż

11 10

85 odsłon

Komentarze (10)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

DARTANIAN 110 13 lat temu

Zakończenie bezsprzecznie ci się udało Mkey

duch44 13 lat temu

Wszystko sie udało Dart:)doskonale dobrane środki ciekawa metaforyka ale to już standart wiesz te wiersze stanowią całości nic nie jest z nich wyrwane ten również nie sa eklektyczne jak sie zdarza czasem jest w nich zamysł i żelazna konsekwencja chciales merytorycznie masz pozdro

mkc47 13 lat temu

Duchowaty :) pisałem nieco żartem w odniesieniu do naszej żelaznej damy :)))dzięki że tak często jesteś w komentach :)))

duch44 13 lat temu

widze że tak dlatego komentarz natury ogólniejszej:)

pańcia 13 lat temu

też patrzę z tej ogólniejszej perspektywy - tak zobrazowałeś ten wiatr, że do szpiku... jeden z Twoich lepszych tekstów. wg. mnie

mkc47 13 lat temu

gregorsko 13 lat temu

ciekawy wiersz gdybyś nie wyjaśnił o co chodzi zupełnie inaczej bym go odebrał pokazuje to wieloznaczność interpretacji a lubię zastanawiać się nad wierszem pozdrawiam :-)

mkc47 13 lat temu

podobni

Komentarze (10)

Menu

Dodaj wiersz