przesilenie

było już tak ciemno było już tak jesiennie wiatr tak nisko pochylał gałęzie że w końcu musiała się złamać najdłuższa zimowa noc siedzimy więc w kucki na dywanie grzejemy ręce o podłogę pokornie zaczynamy od zera snujemy opowieści o tej co może ostatnia ale jednak umiera i przez nieszczelne okna płynie skądś jak muzyka łagodna fala światła każdego dnia znika mniej gwałtownie i trochę wbrew sobie odrywamy dłonie od podłogi idziemy w lasy łąki jeziora lodowe tafle godzimy się by z dnia na dzień robiło się jaśniej grzejemy dłonie o dłonie prosto w słońce uczymy się patrzeć