cienie wierzb

wiodą mnie dalej niż donikąd chociaż nikt nie powie że to miejsce istnieje prowadzą cienie przywiązane do korzeni wierzb -------------------------------------- kiedy przystaję szpaler wyświetla portrety odciśnięte na mojej twarzy babcia jak kiedyś głaszcze dziecko wewnątrz mnie i deklamuje wiersze tata uczy oceniania solidności obuwia - w takich do ludzi niekoniecznie z duchem czasu na obcasach wysokich do nieba ciotki sprzeczają się o niuanse rodzinnych świąt i wypaplanych sekretów a pan jerzy wtrąca z przekąsem że kobieta to nie człowiek chwytam rzucone prowokacje i podaję dalej ------------------------------------- za kolejnym zakrętem chwieją się zapomniane imiona i wyryte głosy obcych przysposobionych do krwiobiegu dudni - ela pamięta - ela moja wnuczka i tak z oczu patrzy że nie odrywam i jeszcze ona pytająca - czemu nie odwiedzasz nie wie że wiem a nie wiem jak skłamać - będzie dobrze ------------------------------------- wiodą mnie dalej niż dokądkolwiek aż po granice za którymi człowiek nigdy się nie kończy a zmierzch trzyma za ręce poranki między cieniami pokulonych wierzb