wiosenny szalik

wczoraj włożyłam lżejszy płaszcz i lżej zrobiło się na duszy. z fantazją przerzuciłam szal - ten, który w sklepie tak mnie skusił. teraz frędzelki z wiatrem w tan! ożyły na kraciastej przędzy, jakby gdzieś ze mną chciały gnać - byleby dalej w wiosnę, prędzej...! rdzawość i zieleń w słońca błysk chcą się koniecznie wkomponować. i mówię wam, tak lekko mi, jak lekkie były tamte słowa, które sfrunęły niczym deszcz, a potem wsiąkły... wiosna nowa z zapachem, co zapiera dech szepce: nie warto słów żałować. warto do słońca zwrócic twarz. ciepłym powietrzem się zachłysnąć. nabrać wyrazu, zamiast słów gonionych wiatrem . czas wygwizdał jak czujny sędzia. teraz znów ich pustkę niesie. frędzle szala w ciszę wplątują resztki nut, by dźwięk fałszywy nie ocalał.