z puentą za piętą

wiersz zamieścił na kobiecie - cały się nie zmieścił, no bo tyle chciał przekazać w poemacie treści. teraz puenta aż za piętę wyszła i się szwęda, jak nie przymierzając mara, albo i przybłęda. stylistycznych figur w tekście cała masa była: najpiękniejsza hiperbola biust uwypukliła! metafora się panoszy tuż pod obojczykiem, aż kobietę prawie całą przeszywa dreszczykiem. epitety, porównania, onomatopeje - od opuszków i paznokci aż po wiotką szyję. no bo przecież dobrze wiecie - w wydawnictwach bieda! może wierszyk na kobiecie nareszcie się sprzeda!? mnie wydaje się, że dzieło będzie wiekopomne. cóż, że kanwą nagie ciało (powie ktoś: nieskromne). cóż, że puenta się pałęta, bo zbyt mała pięta!? edytować zawsze można, lecz o tym pamiętaj: gdy się bierzesz do pisania na niewieścim zadku, pod uwagę weź element takiego przypadku, że do gustu przypaść może gabaryt niewielki - z małym polem do popisu jego włascicielki. bądź świadomy nasz poeto - jej waga piórkowa. gospodaruj więc oszczędnie potencjałem słowa!