Poczta pantoflowa

Poczta pantoflowa Wysyłam ci trochę wstrętu do ludzi i odrobinę deszczowego miasta (troszkę takiego jak u Van Gogha choć sam nie wiem czy dotarło do mnie priorytetem) Wysyłam ci troszkę nieba w które i ja wierzę choć zwykło często spadać ludziom na głowy (dlatego naklejam informację o kruchości przesyłki) Wysyłam ci ciemny nurt który poniesie nas tak daleko by wszystkie żywioły nasyciły swą chciwość Kiedyś dojdzie a zatem nie pora jeszcze zapytać co w tej wysyłce aż tak dotkliwe tak bardzo prozaiczne że już tylko szelesty kopert z ust szepty stempli wprost do ucha natręctwa zaadresowanego myślenia To ta chwila jest błogosławiona pastelowo wślizguje się do wszystkich przesyłek poste restante Lecz jak długo trzeba nadawać do ciebie mój zwykły dzień człowiek nie ma aż tak długiego wydechu