bezbronny

i znów mam wrażenie, że już dosyć w swoim domu jestem wart mniej niż drzwi frontowe i znowu mam to poczucie, że przeszkadzam czemuś większemu ode mnie czemuś, co ludzie zwykli nazywać życiem wszystkie te drobne chwilki i długie godziny sumujące się... w coś coś, co ludzie zwykli nazywać inwestycją coś jakby zbroję, którą trzeba wykuć by życiu stawić czoła teraz mam niemalże pewność że każda z przeżytych sekund przeżywała się osobno a skoro już skończył się czas inwestycji to teraz patrzą na mnie każda z tych sekund z innego kąta pokoju i każda krzyczy o swojej i mojej samotności bezbronności w tym wszystkim