buszmen

buszmen człowiek prosty, umysł niezmącony, próżnymi dążeniami, troskami nietrawiony słońce w dzień mu lampą, w nocy księżyc służy, zawsze drogę znajdzie w dzikiej ,gęstej głuszy czasem ptasznika złapie na obiad rodzinie, nikt się nie krzywi widząc, włoski na kończynie nie straszne mu bakterie, pierwotniaki,ameby wszystkie leki pod nosem, ma w razie potrzeby mamony nie potrzebuje, by poczuć się lepiej, gdy zaśpiewa przy ogniu na sercu robi się cieplej żyje chwilą obecną, nie myśli, co będzie za rękę naturę trzyma, słucha jej szeptu wszędzie nim zamknie oczy,dziękuje duchom swoich przodków, że mógł bosą stopą dotknąć, życia kamiennych schodków zazdroszczę chyba buszmenom, ich życia biało-czarnego otoczonego zielenią, gąszczu przepastnego.