00:11

obudziłem się na krańcu galaktyki nie ma tu dróg ani ziemi po której chodząc siałbym wiatr a wiatr unosiłby drzewa a z drzew kapałyby liście a liśćmi malowałbym pejzaże nie potrzeba nóg odkąd nauczyłem się latać zabierając ptakom skrzydła popełniłem grzech teraz patrzę jak uczą się spadać przeklinając grawitację podziwiając anioły płynie niebo słodko-słone nie ma tu rzek ani oceanów na których fale płaszcząc podziwiałbym zachody a wschody parzyłyby kawę a kawę donosiłbym ustom a w zamian w kobiecości toną nie potrzeba rąk pamiętam jak ślimaki niosące domy samotnym szlakiem zaznaczały powroty a koniec świata nigdy za nimi nie nadążał potykając się o ślady mleczna droga na zbitym lustrze ginie nie ma tu ognia ani lodu w których bym mógł płomienie hibernować jak listy a listom nadawać imiona a imionom adresy a miejscami zamieszkania wypełniać torby listonoszom nie potrzeba tułowiu komórka żyje w niegłowiu apetytem przetrwania wytacza istnienie w teorię bytu by móc tylko się rozmnażać przeczuciem kariokinezy coś jeszcze pozostało prócz myśli zawiniętych w głowie nie ma tu mnie ani mnie jeszcze się nie obudziłem o ile zasnąłem a wczorajszy dzień jutrzejszym a jutro powiem a słowo to nie potrzebne kiedy człowiek budzi się na krańcu galaktyki sam