23:29

czekam …nocą spokojniej mogę być sobą… chmurami zasłaniam niebo po horyzoncie latawce ciągną ciemność nad domami pęka światło latarnie gwiazdy drogi donikąd dwanaście przecznic dalej ktoś drzwi zamyka zaspany spada znak zodiaku jedna chwila a feniks zamienił się w popiół nad dachami dym przypalił aniołowi skrzydła nie doleciał czas zatrzymany po ścianie spływają łzy rynny pełne piór przelewają krople krwi niemoc zamienia się w ciszę wchodzę zniecierpliwiony zamykam oczy przemiennie za każdym razem coś znika z przeszłości leżąc po środku wszechświata nie zadaję pytań lata licząc w sekundach płynę miniatury planet krążą dotykam bawiąc się nimi zapominam kosmogonia spisana zdążyłem przed nadejściem wschodu przenikam jako zapach w kolory kwiatów spokojny ...w ręku trzymając perłę ukrytą w kostce lodu...