Dziękuję że jesteś

nie zgub mi się nie odchodź za daleko nie idź w stronę lasu ani miasta tu nad rzeką jest bezpiecznie daleko od wielkiego świata puścimy papierowe okręty niech rozkołyszą wijące się fale za nimi popłyną liście żółtoczerwone latarnie migoczące światłem przemijania na zakolu zimy pochylone zasypiają wierzby słyszysz jak wiatr obciera im korę jak rżą kamienne konie galopujące pod drewnianym mostem jesienny katar skapuje z konarów rzeźbiąc na lustrze okręgi szarość pól gródkami sterczy splecione z pajęczynami gasną trawy łapczywie nasiąkając wilgocią niknące w nocy ślady kryją sylwetki płochliwej zwierzyny spłoszony ptak wali skrzydłami pod nogami pękają patyki nie pozwalając milczeć nie odchodź za daleko nie przemijaj jak ten krajobraz złap za rękę i przeprowadź na drugą stronę brzegu namalujemy jesienią pachnący obraz Twoją myślą i moim w nią wpatrzeniu