Historia

opowiem wam historię bez początku i końca z nocy po której spać nie wypadało wychodząc za granice bezpiecznego domu przecisnąłem się między żywopłotami i ujrzałem rozpędzone ulice i ludzi martwych nie w sensie trupa a człowieka bez twarzy ze strachem i bijącym sercem pierwszy krok niczym krok na nieznanej skorupie księżyca coś pociągną moje ciało w kierunku przeżycia stałem dość długo w bezruchu łapiąc oddech wchłaniałem przepełnione złem powietrze ocierały się o mnie jakieś obce postacie szepcząc szelestem papierów nad uchem martwica wzroku i bezwonne kwiaty zalewały duszę treścią niepokoju a ja nadal stałem tylko cień zataczał okrąg bardzo się bałem pójść dalej do przodu nastało przesilenie ruszyłem przed siebie coraz bardziej równo stawiałem stopy szedłem ja szły obok mnie ludzkie roboty każdy z nich trzymał pod pachą karabin na głowie zamiast aurory stalowy nocnik i te ciągłe ziewanie w rytmie pośpiechu raz dwa trzy w lewo patrz na prawo przełóż nie mijał czas zegarom obwisły wskazówki wypukłe niebo skupiało promienie słońca wypalając na czołach tajemnicze znaki a wiatr rozganiał swąd spalonej skóry i niósł rozgrzane do czerwoności kule za kulami dźwięk diabelskiej piszczałki miażdżące bębenki ból zaciskał powieki upadłem błoto zalało poszarpane ciało wielki dół był taki mały taki ciasny i zimny przez chwilę ujrzałem to co zapomniałem wychodząc z domu na bezwzględność ulic historia ta nie posiada puenty nie ma umoralniać ani prostować zakręty ona jest i powtarza się co rano nie wiem tylko czy jest snem czy jawą