Kiedy

kiedy odbiorą mi wszystko oderwą resztkę ja kiedy w końcu przysiądę na ławce życiowego dna a na dom będę patrzył z drugie strony ulicy kiedy ostatni anioł za mym życiem zakrzyczy to wtedy wstanę i w podróż wyruszę gdzieś w nieznane tam gdzie mogę a nie muszę od morza po góry będę biegł z pełnymi płucami unosząc swe stopy ponad świata granicami tak będę miał przy harmonijki brzmieniu pomiędzy drzewami na łąkach przy kamieniu a gdy się zmęczę trochę odpocznę znów wyruszę tak będę miał tak wychowałem swoją duszę bo świat w jakim teraz żyję nie mym światem stworzona iluzja której nie chcę być bratem walutą niech przygoda domem nieba przestrzenie bo życie jest jedno teraz to cenię