Wieszak

tyle szacunku dla wieszaka mam samotnie stoi przy drzwiach boy hotelowy z rękoma wieloma zawsze gotów zawsze w ukłonach przebywał na strychu opuszczony w pajęczynach stuletnich splątany został jak skarb odnaleziony oczyszczony do żywych przywrócony drewniany z koroną na głowie w bejcowanym garniturze dopięty nogi trzy w klęknięciu rozstawione w dębowym lesie wyrośnięty nigdy pretensji ani pytań nie ma gdy wracam zbyt późno drzwi otwiera rano żegna wieczorem wita zna zwyczaje każdego domownika czasem płaszcz deszczem zmoczony do pralni przedsionka oddaje innym razem parasol rozwiesza grzejąc jego zmarznięte dłonie szaliki przytula do szyi swojej rękawiczki rozwiesza kolorem torby układa względem wielkości gdy wita zaproszonych w progi gości czasami siadam przy nim zmęczony towarzyszy mi wówczas wytrwale gdy nie wiem czy wyjść czy wracać on patrzy na mnie wyrozumiale przyjaciel mój wieszak stuletni od zawsze starzejemy się razem gdy ja już odejdę on tutaj zostanie mym dzieciom historię przekaże