Lubię

lubię przeczekać skryć się w małym pokoju w kąciku z ziarnkiem fasoli milczeć zbierać słowa z wyobraźni i plon przelewać na biel kartki unikać światła półcieniem nakrywać głowę przenikać między myślami zasypiać patrząc na gołe ściany i przezroczystość okien nasłuchiwać skrzypienia podłogi i ciszy którą strych oddycha bywać gościem wszędzie gdzie ziemskość niedostępna znikać być niewidzialnym z porannym Słoncem wstawać półżywym i szczęśliwym uśmiechem do życia