Ludzie w garniturach

ludzie w garniturach z twarzami zarośniętymi teczkami wymachują aktami gdy tylko ktoś zapuka królowie długopisów i spinaczy kwaśni od rozmów słodcy od kawy zawsze wiedzą co kogo boli gdy szczebel wyżej nos zadziera zżera jedno drugie za kontuarami po wydaleniu się uśmiecha mają tacy złote parafki miękkie fotele dopasowane do dupska wyczuwają swąd petenckiego strachu złożonego na potrzeby jutra haroni przepływu informacji komorniczego wypełnienia wiary owinięci prawami i paragrafami godzinami wyznaczają siły nad zamiary śliskiego od wazeliny człowieka czyż nie są oni kochani nadludzie w garniturach