monolog

boisz się że prawda wypłynie krwią zamiast mlekiem że stać w niej będziesz dławiąc się oddechem a pierś krwawiącą którą dłońmi zakrywasz nigdy nie będzie wolna omijasz pytania wijąc się w kłamstwach taka porcja jadu spożyta we właściwy sposób zawsze zatruje najczulsze miejsca duszy prószy jak deszcz brak zrozumienia gdy myśli zostają za słowem a niedopowiedzenia wyciągają z rękawa asy nagi stoisz na drodze zbudowanej z własnej historii kiedyś wielkie zamki dziś niepotrzebne nikomu świecą pustkami rozdałeś wszystko a co najdroższe rozsiałeś między krukami czekając na plon i tylko dzwon wybijał kolejną godzinę po której umierało to „coś” czym żyłeś