Dreszcze

wydarza się że koło mnie siadasz mógłbym przypuszczać nieprzypadkowość jednak wielkość mieszkania przemawia za nadmierną bliskością pochylonych ściany razem pijemy naważone piwo dosładzasz je ja namaszczam solniczką i choć jedną łyżeczką zdejmujemy pianę palce nie te same złote koła starte czasem rdzewieją w szufladzie nadmierną wilgocią łez „kto jest bez winy, niech pierwszy rzuci…” a serca kamieniami bywa że miło tak razem posiedzieć tym bardziej kiedy nas nic nie trzyma odwróceni plecami jesteśmy „jakby” choć w ogóle tu nas nie ma hasła z krzyżówki nie mieszczą się w pola zachowujemy subtelną pazerność na własne słowa inwokacja zakończona zdarza się chwila zachwiania zawahania przestrzeni lekko naciągnięta zwalnia w półmrok ze zwieszonymi głowami czekamy na osąd dziecka